H I E R O G L Y P H

2012-01-28T22:39:00.000+03:30

دلهره‌ هام را مرتب کرده ام
لغت به لغت
درخواست هام را پنهان
طبیعی ست رد شوند
به ضمیر مفرد تو اکتفا می‌کنم :
به مقامات بگو
در تصمیم بلند ات تجدید نظر کنند

سکوت می کنی
کلمات
ترتیب‌ شان را گم می‌کنند
مقامات
گور شان را

2012-01-26T23:39:00.000+03:30

تشنه ام
هرچه اعتنا نمی کنم
رگ‌های کبود ام عطشان اند

[ نیستی
و من
برای زخم‌های احتیاطی
نمک جمع کرده ام ]

سقف را کنار می زنم
شب سرد
مرا با مردی اشتباه می گیرد
که هر گرگ و میش
تشنه از چشمه های تن ات باز می‌گردد

2012-01-25T21:27:00.003+03:30

زنی میان عصب‌های کال من می‌لرزد
هوس‌های چار دقیقه
چار درجه
سرمایی از جنس گناه
به رویای بدلی ام شبیخون زده
با همین صراحت سه‌رنگ
سرنوشت مرا به لکه‌های سبز آن‌لاین گره می‌زند

2012-01-24T23:00:00.001+03:30

ماتیلد عزیزم
اعتراف نمی‌خواهد. لب‌خند بالینی من اشکی مجعول بود. این خانه از پیش هم تنگی نفس داشت. حالا با این شرح صدری که من دارم اتاق پر از اندوهی‌ست که می‌رود پرنده‌نشین سینه‌ام شود. می‌خواهم دست‌هام را از پشت محکم ببندم به تعویذ تیره‌ی مردمکان‌ات. می‌خواهم اشتیاقی متلاشی شوم در مرزهای بی‌تسکین فراق. می‌خواهم آب‌روی‌ام را گروی تماشا بگذارم. اما دزد از دیوارهای خانه بالا آمده و به آب‌رو و تماشا سرک می‌کشد. از غیبت تو هم کاری ساخته نیست. پنجره آخرین قاب مخفی اشاره‌های تو ست. می‌ترسم دزد به این پنجره بزند. چشم‌انداز ام را بدزدد. باید اولین عاشقانه‌ام را بردارم. شناس‌نامه‌ام را بردارم. نام‌ام را بردارم. به سقف‌های فراری پناهنده شوم. افسوس که رگ‌های خونی‌ام از خطوط درهم دست‌های تو منشعب می‌شوند. وگرنه به تکه‌های عکس تو هم خدانگه‌دار می‌گفتم.

2012-01-09T23:30:00.001+03:30

ماتیلد عزیزم
امشب لای موهای تو از دنیا رو گرفتم. حالا هرچه پرده‌ها را کنار می‌زنم صبح نمی‌شود. لرزش دست و دل‌ام اطمینان دارد یک امشب اگر پیاده به صبح برسم، شباهت بی‌حدی به حافظه‌ی ماه خواهم داشت. کلمات من اما اهل مواعید نیستند. آن‌قدر سرشان به سنگ خورده که هنوز در ادای نام تو لکنت دارند. دست‌های من این‌جا در جهت‌های بی‌سمت و سوی اندام‌ات گم شدند. برهان کهنه‌ی شراب‌ با مفروضات لب‌های تو گیج می‌خورد. از بازوان نازک‌ات بپرس چند فواره اوج گرفته‌ام از فرط هوس‌های بی‌نصیب. نبض تندی دارد خیال تن‌ات. در رگ‌های بادکرده‌ام نمی‌گنجد. آسمان من ماه لازم ندارد. روی هر زمینی که بخواهی رأی می‌دهم به تسخیر اندام‌ات.

2012-01-09T00:19:00.000+03:30

ماتیلد عزیزم
می‌دانم. شبی عمیق‌ترین خواب مرا کسی از پشت پنجره خواهد برد و کلماتی که به من سپردی رستگار ام نخواهند کرد. دنباله‌ی تاریک پیراهن تو فقط سرنوشت چند ستاره‌ی نامعلوم را کم دارد تا طرح لحظه‌هایی را کامل کند که تمام می‌شوند. با این همه، دوره‌های تیره‌ی بی‌کسی کورمال بوسه‌های پریده‌رنگ تو اند. باور کنی یا نه، درست در همین بوسه‌هاست که غربت من دوره می‌شود. همین‌جاست که برای عاشقی نیازمند اجازه‌ام. حالا که با هیچ بوسه‌ای احتمال تو نزدیک نمی‌شود لب‌های من به اعتراض گشوده‌اند. نفس‌هام تصدیق متمایل به کنج‌های خلوت تو را کم دارند. در جوار هجا‌هایی که مماس بر گونه‌های تو اند، عمیق‌ترین خواب مرا معطل کن.

2012-01-06T21:16:00.000+03:30

ماتیلد عزیزم
نگاه‌ام کن. دروغ هم باشم از سنگینی نگاه تو بر ملا می‌شوم. ساده. به سادگی بند بند جاری در انگشتان‌ات. خوب نگاه کن. در حاشیه‌های ناامن نگاه تو میان‌سالی من خطر نمی‌کند. حالا که خلق تو از دل من تنگ‌تر شده، زمان پر از سکوت‌های کبیسه است. می‌ترسم راستی من با تو بی‌نصیب بماند. دور شوی. دور تر. و نگاه‌ات مایل به خون من شود. و چشم‌هات آن‌قدر به سقوط من نزدیک‌ شوند که اندوه خودشان را حتا تاب نیارند. من از چرخش بی‌کلام عقربه‌ها می‌ترسم. از این‌که بلند می‌شوی و می‌روی و من با پلک‌های مخمور از لب‌های می‌زده‌ات به پایان وعده می‌رسم. عزیز من. از ادامه‌ی موهات رو راست تر ام. دست‌هام آرام نمی‌نشینند. نگاه‌ات را از روی گریه‌ام برندار.

2012-01-02T22:44:00.000+03:30

ماتیلد عزیزم
رنگ‌ها دروغ می‌گویند. بارقه‌ها تصنعی اند. روزی یک دو بار که به ملاقات آینه می‌روم، یک رشته نور می‌دهد دست‌ام که: بگیر. نگه‌دار. برو تا برسی به کوه نور. اما شب‌پره‌ای که دل‌اش برای ما گرفته بود نقل می‌کرد که تمام رشته‌ها را به پیله‌ی دوباره فرا خوانده‌اند. تمام این سال‌ها مُهری به پیشانی‌ام حکومت می‌کرد. لب همین جاده که هنوز هم به انحنای تن تو تظاهر می‌کند پاییز دهان‌ام را گس می‌کرد. به لامسه‌ام صابون می‌زدم. حرفی اما نمی‌جوشید. چرک می‌شد از کف دست‌ها روی سرزمینی می‌ریخت که جاده‌هاش رأی به انهدام قدم‌های من می‌دهند. لامسه‌ام نمی‌ماند از کشف لغتی تازه لولیده در زهدان نام تو. زبان‌ باز هم می‌توانست از روزنامه‌های دیروز ادامه پیدا کند اگر مهر روی پیشانی‌ام نبود. اگر نگاه‌ام را برهنه به جبر نقطه‌ها نمی‌بستند. از خرخر من آوازهام گلوگیر نمی‌شوند. اما من امان از بغض‌ها‌م بریده‌ام. آرایش آلام‌ام را به هم زده‌ام. دور تا دور ام لب‌خندی که جاری می‌شود جای اشک دائمی ست. باید جشنی بگیرم. برقصم سیاه و رشته ها را به پیله‌های دوباره بخوانم. تنهایی همین کوچه‌ی بلند است که دست‌های حالا مه گرفته‌اش را از پشت به حنجره‌اش گره زده‌اند. نمی‌تواند. نمی‌گوید برگرد.

2011-12-23T14:13:00.000+03:30

توی کوزه‌ای زار می‌زنم
و تصمیم آسمان
از کتف‌های عشیره آویزان است
.
انگار جبر افتاده بود لای انگشت‌هام
که طناب دور نام تو پیچیدند
.
حالا که ستاره‌ها
مفت مفت
به تماشای تو می‌سوزند
مژه‌هام به هم گره خورده‌اند

2011-12-21T22:21:00.002+03:30

به رغم بودایی
که سال‌‌ها
به دستان‌ام حکومت می‌کرد
با صورت به زمین خورده‌ام
وگرنه خوب می‌دانستم
سوی ناپیدای یلدا را
به ناف کدام ستاره‌ی سوخته ببندم
.
حالا همان شبی
که انس نفس‌های تو را
به آن‌سوی پنجره تبعید کرد
فال تا خورده‌ی حافظ را توی دست من چال می‌کند

2011-12-18T19:21:00.000+03:30

با زلف بی‌قراری که داری
به این شرقی‌ترین خال گوشه‌ی لب‌ات
چشم خون‌خوار تو را هم اضافه کنیم
علامت مشخصه‌ی من
دستانی الکن خواهد بود
که در میان سرانگشتان ممتد تو رو به دگردیسی ست
.
دست‌هام را می‌شکافم
قواره‌ی تن‌ام نیستند

2011-12-18T19:20:00.000+03:30

ماتیلد عزیزم. گه‌گاه دست تشنه که به پیراهن‌ات می‌رسد تصور عبور از دکمه‌های تو خواب‌ام نمی‌کند. به عروج وسوسه هم تاخته باشم از شیب آستینی که با مجاهده بالا نمی‌رود پیاده می‌شوم به اجبار قبیله‌ی اسب‌ها که در کسری از وسوسه می‌دوند. تاب می‌خورد جهان در چشم سوم‌ام. موهای تو. زمانی که باید بازگردم. در چیزی به شتاب که آبروی این گوشه از تن‌ات را خواهد شکافت... دست‌های همیشه کال من به جاهای باریک تن تو نمی‌رسند. هوس هم‌چنان غریب می‌ماند.

2011-12-18T19:17:00.004+03:30

ماتیلد عزیزم

حوصله‌ام بیمار شده است. به زحمت پایین می‌کشد خودش را از روی تخت. می‌رود لب میله‌ها. سلول‌مان تنگ است. بر می‌گردد. می‌رود. بر می‌گردد. از میله‌دار بودن عاقبت‌اش شکایت ندارد. با آن گران‌خیزی که او برداشته بود، می‌شد فرجام سبک‌عنانی‌اش را حدس زد. عمر و قلم را داده دست من. خودش را درعوض به سرگردانی زده. می‌دانم اما که نشئه‌گی بر حیرانی‌اش غالب است. وگرنه میله‌ها بر ما چنان محیط‌اند که کفاف جولان آه خودمان را هم نمی‌دهد. روزهاست دیوارها را بی‌عبور باد رونویسی می‌کنیم. سفارش کرده‌ بودم به شانه‌های سیمانی دیوار تکیه نکند. حالا می‌بینم نقش شانه‌های تو را بر دیوار کشیده است. همین که نگاه می‌کنم وادار به خندیدن می‌شوند شانه‌هات. اما او می‌گوید آن‌ها بی‌قرار اند. نمی‌خندند. آن وقت است که اشک‌های‌اش را می‌ریزد توی کاسه‌ی چشم من. بلد نیستم غر بزنم. تن‌ام خیس می‌شود. می‌بینی. حوصله‌ی من اسب است. شیهه‌اش را تن‌ام باید بکشد.

2011-12-13T10:04:00.000+03:30

ماتیلد عزیزم

از کیفیت لطافت تو نمی‌توانم چشم بپوشم. اما دل بی‌اعتبار من. نمی‌دانم. از هراس هجر است که نعل بر آتش می‌کوبد یا همان شعله‌کش بی‌دست‌وپای همیشگی ست که آن سوی خوف و رجا نیشتر به رگ خارای خلد یقین می‌زند. سهل است خونی که در موی‌رگ‌ها به احتمال قلب‌ام می‌رسد بی‌رنگ تر از آنی باشد که از دم تیغ تو رو سفید کند. اما تصدیق کن بساط عیش را دو دستی تقدیم حتمیت تقدیر فرموده‌ی تو کردن هم مشت بی‌کفایتی گشودن است. مدتی ست جسارت‌ام را در نوشیدنی‌های غیر مجاز خوابانده‌ام تا آبروی‌ام نگندد. از شرم شیرازه‌بند نسخه‌های قدیمی‌تر خودم شده‌ام. باید جزئی از من که پشت جلد می‌ماند حتا ورق بخورد. باید اسم‌ام را به طور دسته جمعی توی نسخه‌های بی‌اعتبار‌تر دفن کنند. لازم است سفید بمیرم. اسم من عیار رایج و قلب دکانی شده که دیگر دیوارهاش به رنگ خودم نیست. عزیز من. بگذار اقرار کنم. دستی که زیر پیراهن‌ات بردم چیزی اضافه بر قواره‌ی آستین‌ام بود.

2011-12-12T11:21:00.001+03:30

ماتيلد عزيزم

الفت من با تو دیرینه اگر نیست، حسرت‌ام که هست. دیر که هست. زخم‌های سینه‌ام را بشکاف. نخ به نخ. به جوهر دیر بودن می‌رسی. ذات دیربودگی. این‌جا. شعله‌های فقر و تنهایی دیرینه،‌ چله می‌رقصند. بشکاف. نخ به نخ. کسوت پارینه‌ی من با هوا می‌شکافد. با هوس. هوس هاشور. شور. شور سرانگشت‌ها. انگشت‌ها. پلك‌ها. رج‌های تماشا. بشکاف حالا که خانه‌به‌دوش تماشای تو ام. دیر آمده‌ای. مزاج‌ام نارواست. حیرت‌ام آسیمه. شوق معنای تو از حروف سرگشته محتاط‌تر که نیست. رسوا کن احتیاط مرا. پیله نیست این. پینه است. بخیه نینداز به جان‌اش. فرصت انتظار نیست. برای من که مخمور اشراق پیشانی تو ام هر شب برابر با گریبان است. شب‌ را روز را ايام را بدر!

2011-12-10T22:04:00.001+03:30

من به ندارم‌ات خو نمی‌کنم
یا خون زیادی از خیال‌ام رفته
که پشت این خواب سرد
ناخن می‌جوم؟
.
.
شبیه قوانین نور
به قوس و قزح پیشانی‌ات وابسته‌ام
از زیر سر ام شانه خالی کنی
ماه
شب دیگری را ورق نمی‌زند
.
.
گاهی هجاهای کهنه
به لکنتی اصرار دارند
که تنها برای دوست‌ات دارم‌
تازه به نظر می‌رسد

2011-12-09T22:21:00.001+03:30

کوچ تو
زن زیبایی ست
که در گوشه‌ها‌ی رکیک حروف
چادر می‌زند
.
همیشه جمعه
برای واقعه سینه چاک می‌کند
طبیعی‌ست هفته‌ها طولانی‌تر شوند
اشک‌های المثنا اصیل‌تر
و من که برای گلوی جوانی‌ام صافات می‌خوانم
فاتحه‌خور ترین خاک زمین ام
.
نقل کرده‌اند عشق
از مزاج ما
آب‌ دهانی خواهد شد
زیر پای عابران ربانی شهر

2011-12-02T19:17:00.001+03:30

روزهام
پا به ماه هجر تو ست
به گلوی جمعه طناب ببندم
لگد به روزهای مقابل بزنم
هفته
سقط می‌شود؟
.
.
حلاج ایام خودم نیستم
منصورخوان بردارگوی من باش

2011-12-02T12:39:00.001+03:30

نام تو را
به هر دری می‌زنم
بسته که نمی‌شود
همان دلی که آغشته به خون است
نبض مرا دعوت می‌کند
به همان سکوتی
که در چشم‌های تو پرواز که نمی‌کند
کبوتری هم در آن
لانه را ترک کرده است
.
رنگ‌ام مثل سقف که می‌شود
می دانم قصد بام نداری
.
.
ترس ام از ادامه‌ی مرگی ست
که گوشه‌هایی مناسب برای زندگی داشت

2011-11-26T23:18:00.001+03:30

حالا که کرک‌های شانه‌ات
قرابت بی‌حدی با لب‌های من دارد
تنفس‌ام
باردار بویی دنباله‌دار است
که ذائقه‌ام را
غسل می‌گیرد

بوی فراق می‌دهد نزدیکی
و صبا
همین‌قدر که نکهت تو را می‌آورد
وقتی پای زن در میان باشد
تو را گم می‌کند

2011-11-26T23:17:00.001+03:30

به دامنی که لکه‌دار شدم قسم
نون و قلم‌ مرا
پای نَسخ قامت تو سطر بسته‌ بودند
حتا
گوشه‌های ضربی می‌دانستند
که این مرکب‌خوانی
به دارالسلام نمی‌رسد که هیچ
اصالت نیاز را هم جوهری می‌کند

یک نیستان
به پیش‌واز تو سر بریده‌اند
از سهروردی بپرس
جوهر کدام نی استطاعت رقاع مرا داشت
که حالا خطوط اقتباسی‌ام
این‌طور سیاه مشق تو شدند؟

میرعماد
بر دسیسه‌های قلم
زار می‌زند

2011-11-26T23:11:00.001+03:30

به رسالت کلمات عادت کرده‌ام

بعد از موهای سیاهی که سرزمین‌ام نبود
لام شیرین‌دهنان هم عصای من نشد
نوشتم و طور سینین
نوشتم و احسن تقویم
نوشتم و
اسفل سافلین
بلد امین من شد

به ذریه‌ام بگویید
لابه‌لای تناسل حروف
کسی مبعوث نمی‌شود

2011-11-17T00:24:00.000+03:30

با گلوی گل‌گرفته به خیابان ریختم

انعقاد، خون مرا لخته می‌کرد
یا درد ته‌لهجه‌ی تبانی داشت؟
که صدام
پشت حنجره ورم کرده بود؟

دور از دهان من کمی نمک بپاش
کسی انگار از پشت
زخم مرا به دل می‌گیرد

2011-11-17T00:23:00.001+03:30

هوای زنی را به بند کشیده‌ام
که ملاقات چشم‌هاش ممنوعه است
روزها
پشت به او
رازهای‌ام را به زمین می‌بندم
عصر
جوخه‌ی کلاغ‌ها جیغ می‌کشند

2011-11-17T00:22:00.002+03:30

صدای خط خورده ام
میله‌ی مازاد نمی‌خواهد
نفس‌های تو
در من
حبس ابدی ست

2011-11-17T00:22:00.001+03:30

پنج‌شنبه هیزم نمی‌خواهد آرام جان‌ام
من
با رابطه‌ی تری که با گونه‌های تو دارم هم افروختنی ام

2011-11-17T00:21:00.003+03:30

بپاشم مثل صبح
درون چشمی که از چشمه‌های ماه گود تر است؟
بنویسم اختصار نام تو را
تا این شب طولانی از هم بپاشد؟

2011-11-17T00:21:00.001+03:30

قبل از شب تو
پیاله
تبصره‌ای دیگر داشت
حالا خورشید
از پیشانی تو طلوع می‌کند

2011-11-17T00:20:00.002+03:30

هنوز
یک غریبه در اتاق هست
وصف تو
از میان دکمه‌هام بر زمین می‌ریزد

2011-11-17T00:20:00.001+03:30

هی به فاصله شك نكن
در اين سياره
امان به باد هم نمی‌توان داد

2011-11-17T00:19:00.003+03:30

ام‌شب
تمام پیراهن‌ام
نفس‌ریز سماع توست
و قونیه
کعبه‌گاه من

2011-11-17T00:19:00.001+03:30

سنگ اول تو را من به سینه زدم
و جمره
سنگ باران شد

2011-11-17T00:17:00.000+03:30

نور این رابطه
به قبر من بیش‌تر می‌آید
مردم چشم تو
در تاریکی هم راه می‌زنند

2011-11-17T00:13:00.000+03:30

بعد از این برف سنگین
شانه‌های‌ام
مجاب‌ات می‌كنند
می‌دانم

2011-07-28T17:34:00.000+04:30

راه می‌افتم
با خواب رنگ‌پریده‌ای
که راه اتاق تو را بلد است
و این شراب سفید با حوصله‌
که بی‌حاصل
شیوه‌های دوام وصل را تمرین می‌کند
می‌ماند کوتاه‌ترین شعر جهان
که رو به روی قریحه‌ام با دهان باز در انتظار است
و قول داده
شرح دست‌های دراز تر از پای مرا
این بار نیز مسکوت بگذارد!

2011-07-16T21:42:00.000+04:30

درست که سعدی
رقیب محسوب نمی‌شود
اما فاصله همین است که می‌بینی
آن که از قرن هفتم گلوی تو آویخته اوست
و او که از خطاب حالای تو طفره می‌رود من

کاش از غزل‌های سپیدم نروی
وگرنه
حافظ را دیگر نیستم!

2011-07-08T19:07:00.000+04:30

بعید می‌دانم
به کام کوچه‌های هرجایی شهر زهر شود
این را بن‌بستی می‌گفت
که مسیر قدم‌های تو را
بارها در انزوا
رفته بود
برگشته بود
...

2011-07-01T17:07:00.000+04:30

زنی را برهنه به چشم می‌زدم
حرفی به وقت نزول
موهای‌اش را تا کمرگاه افشا کرده بود

2011-06-30T16:11:00.001+04:30

یا چشم من منحرف است
یا یک جای جعد موهای تو می‌لنگد
که تا نگاه‌شان می‌کنم
شعرهای ژولیده ام
صاااف می‌شوند

2011-06-05T22:04:00.004+04:30

در تماس با تاب موهایی که عاشق تو نیستند
سعی کن بدون تب بمیری
فرض کن ام‌شب زلف‌ تمام دختران مجعد است
حلقه‌ها گناه نکرده‌اند
اگر از رسم رگ‌های تو غیرقابل تفکیک‌‌اند

حتا اگر دکمه‌های نفس‌ریز تو شب باز مانده باشد
توقعی که از میان‌شان می‌گذشت
شبیه محرمانه‌ی سربسته‌ای بود که دیر کرده است

سعی کن
با پیراهن
اما دست در حلقه‌ بمیری

2011-06-02T15:37:00.002+04:30

دست‌‌های زمین را به راحتی می‌شود شست
یا ته جیب چپ‌اش فرو کرد
می‌شود فریاد را کف دست‌ها گره زد
روی مشت‌ها نشست
اشک را
با بغض‌های یک‌بارمصرف به اکوسیستم‌های لاابالی بازگرداند
و درعوض
به هاله‌های نور در سازمان ملل خندید

می‌شود میهن را
درست از سر زمین اجدادی
تا ته همین خیابان میله‌دار
به باتوم‌های یوزر-فرندلی چینی فروخت
و با الباقی‌اش
برگ قرمز تازه‌ای برای تقویم محلی سفارش داد
که ملتقای سینه‌ی استخوانی خاک را
با آخرین هاله‌ی شهر
بر تراکم مناسبت‌هاش الصاق کند

زنان بهارستان
زنان لایحه
زنان صلح
زنان منشور
زنان میدان
زنان تغییر
زنان عصیان
زنان زخم
زنان عزا
زنان مرگ

شاید نام او
جایی بریده باشد
که هرچه تکرار می کنم بند نمی آید

2011-05-31T17:58:00.005+04:30

در جهان جانوران چشمان‌ات
سگی را بسته بودند
که توی دل آسیابان شکسته‌ای
سنگ بشوید

گاف آخر را تو توی دست‌ام کاشتی
حالا به هر گندمی که می‌روید
سنگ می‌زنم

سنگ هم گر آب می‌شد عقده‌ی مشکل نداشت

2010-12-31T23:30:00.002+03:30

مثل دریادل‌شکسته‌ی پیری
که
هنوز
نصف النهار
از مبداء ماه لیالی‌اش می‌گذرد
به نابسندگی اشک
با پهنای صورت‌
مشکوک ام

درد
سیلابی درونی ست
که انگشت در شرح صدر اش می کنی
بعضی دریاها را باید
با عصای موسا
یک‌جا قورت داد

حلق مستان از شراب دیررس تنگی کند

2010-12-30T23:30:00.000+03:30

از مَدّ ِ مبتلا در ابروی تو
پرنده‌هایی بیرون زدند
که کمان‌کش از هلال درآمده‌ی ماه بودند

جانب کدام سمت این فوج را بگیرم
که قاف ساختگی ام
در گلوی گودال‌های ماه
گیر نیفتد؟

غبار رفته به بادم نفس‌شمار بقاست

2010-12-30T00:24:00.003+03:30

از کوتاه‌ترین جمله ها
نگاه کن
خسته ام
کجای این عبارت را پیاده سلام کنم
که عافیت
تنگ‌تر از پیراهن دل‌تنگی
از گریبان‌ام حساب نکشد؟

به هیچ زبانی تکرار ام نکن
از گردی صورت
تا هر دو مچ
تمام زن‌ها حجاب من اند

لب‌ها
لب-ا-لب اتهام مرگ چار بوسه مانده به تیغ تو اند
که هرگونه ردی از شش جهت را
بر گلوی‌ام راه می‌بندد
کدام خنجر از پشت منی؟
چه‌قدر از آخرین حرف جمله‌ها کوتاه شده‌ام
که کمر به قتل نقطه ها بستی؟

دو پلک بر آستین دوخته ام
نیامدی
وصیت کرده ام
عقوبتی که از میان یقه ام می‌گذرد
بدون حضور کدام معادل غیبت تو برگزار شود

ما نیز هم بد نیستیم

2010-11-10T23:56:00.002+03:30

کاری به فیض سودا مشربان ندارم
که در پیشانی مه‌تاب ریشه دارد
یا رگ جنون

به دل ام افتاده
یک ام‌شب اگر از صرفه ی طاقت چشمان تو نیفتم
فردا مرا
با لب‌های ام
از لاله ی گوش تو خواهند آویخت

19 آبان 1389

تو و خرامی و صد تغافل

2010-11-09T08:39:00.001+03:30

ما پاییز معروفی داریم
که به خون تاک هم
حنا می‌بندد
اگرنه انگور به چشم حیران ما
در شراب کهنه
فقط حرام می‌شود

قحط جود است به هرحال
با رفتاری برهنه
هم‌خواب با جنون
خرقه‌ام را به چند می‌خرید؟

18 آبان 1389

زآن‌که با معشوق پنهان خوش‌تر است

2010-11-08T15:31:00.001+03:30

برای تمام پاییز سیگار خریده‌ام
با شراب اعلا
بیا با کبریت‌های سوخته
برزخ را نقاشی کنیم
و عشق را
قبل از پر شدن زیرسیگاری‌ها
توی دیوان عطار نگه داریم
بیا آن‌قدر از سردی کلمات بلرزیم
که قوانین انتقال حرارت از یادمان برود
آن‌قدر لغت بی‌طرف کشف کنیم
که هوای رخسار و جبین بر ندارد شعر
...
قول می‌دهم
زمستان که شد
عطار هم‌چنان بسته بماند
و ما دوباره سیگارهامان را
با شراب اعلا طلب کنیم

17 آبان 1389

شام عشرت‌گاه هستی از سحر آبستن است

2010-11-07T20:21:00.002+03:30

تطاول
با دست لاغر اش می‌رسد
در برابر پلک‌های انحصاری ات
خوش‌نگهان
قد علم می‌کنند
و من
که صدها رشته‌ی تعبیر را تا منزل رسانده‌ام
این قافیه را
جمع و جور نکرده
باختم

تقصیر من نبود
که بالای برگ‌های تقویم
روز حادثه را قرمز نکرده نبودند

16 آبان 1389

شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

2010-11-06T16:00:00.001+03:30

ماه
پشت سپیدی گردن‌ات آب می‌شد
و گیسوان تو
که از بی‌پناهی دست‌های من می‌لرزید
کورکورانه بر پاشنه‌ی شب
خیمه می‌بست

کسوت عریان تن تو
به پیراهن ام ننشست
هنوز یک بند از گرمای ده انگشت نگذشته بود
که آسمان‌ات را بستی

15 آبان 1389

مرا بر آتش سوزان نشاندي و ننشستي

2010-11-05T00:37:00.001+03:30

نرو!
اين آه اثرباخته
از شن‌های تو داغ‌تر نيست
بگذار
هرچند دست و پا شكسته
آتش‌نفسی كنم

14 آبان 1389

که در حدیث نمی‌گنجد اشتیاق درون

2010-11-04T16:00:00.002+03:30

از گرهی که بر اختیار ِ موهای ات افتاد
مجبور تر ام
حالا هی برای این دست‌های لال دلیل بیاور!

13 آبان 1389

تا به خورشید فقط ذکر سحر باید کرد

2010-11-01T23:43:00.002+03:30

طاااااااااق شده‌ام
نکهت زلف کسی به طاقت‌ام قد نمی‌دهد که هیچ
تهمت وصف گل‌رخان را
یک‌قلم
از کناره‌ی عافیت خط کشیده‌ام

از تحیری که تعارف نمی‌کنم بپرسید
چند بار از محاق تیره‌ی احوال‌اش سامان مه‌تاب کرده ام
گم نمی‌شوم
به تکه‌ای تسخیری از حافظه می‌مانم
که در بی‌اعتنایی انگشتان او
حلقه زده است

10 آبان 1389

شاید روم از یار خود و باز نیایم

2010-11-01T00:16:00.001+03:30

آخرین عقده‌های اشک
بر گونه‌ای چکیدند
که دستان مرا از پشت بسته بود

سیرچشمی من
از فرط قناعت بود
نه دریا دلی
وگرنه
قلزم بی‌گوهر ام را
تو
چشم‌بسته هم شمرده بودی

ته این باریکه می‌نشینی
یا همین وسط گریه کنیم؟

9 آبان 1389

شوخ‌چشمی رنج استسقای ارباب حیا ست

2010-09-23T14:42:00.000+03:30

تا اعداد اشتیاق مشایعت ام می کنند
شاخص هایی که انتشار عشق را قال گذاشتند
قضیه ی اشاعه البته جدی است
اما تو
به خطوط در هم ابروان ات ادامه بده
این جا هر کمندی لزومن
ادامه اش به غفلت اهل نظر نمی انجامد
گول تقطیع نفس‌های مرا نخور
پای اش بیفتد
از دم تیغ مژگان تو هم آب خواهد خورد
ریشه ای که به شرایط پر شور اشک من خو گرفته است

1 مهر 1389

ریسه کشیده ایم بر نگاه ات

2010-09-22T08:21:00.001+03:30

از تاریکی نمی ترسم
در چشم های تو اما
گرگی را باز گذاشته اند
که ستاره ی سوخته ای را
تا آسمان اعلای شب
زوزه می کشد

30 شهریور 1389

پیش از یائـسـگی

2010-09-21T09:49:00.001+04:30

از قواره ای که توی کاسه اش گذاشته بودند
رنگ‌های از رو رفته را لیس زد
با این که از کارت های یونیسف
تبریکی دریافت نکرده بود
برای هم سن و سال های خودش پیام مهمی داشت
پستـان ها تان را بالا بگیرید
سینه بند تان را محکم ببندید
بالاتر از دود سیگار جای خواب تان را پهن کنید
و توی چشم تان شیر بریزید
سفید می شود

29 شهریور 1389

هر قدر ساغر و میناست خمار است این جا

2010-09-15T22:35:00.003+04:30

وقتی استیلای معشوق
ریشه در ناخالصی شراب های کهنه دارد
خرج باده
از جنون سجاده بیرون می زند

به آخرین خرقه ای
که در شعر حافظ دود شد می اندیشم
با این که بی نگینی ایام
خاتم لعل تو را یاوه کرده است
در فکر یک سجده ی سیر پیشانی ام

24 شهریور 1389

مباد آتش حرمان که آب ما ببرد

2010-09-15T00:20:00.001+04:30

در رودخانه ای دور بودم که شبیه وقتی تنگ
از گلوی ماهی پایین رفته بود
که در گودال های نامسکون اش
آب حیات کشف کرده بودند
نوزدهم چه ماهی بود؟
خضر را پی جیحون فرستاده بودند
که خواه از طریق دل‌ربایی باشد یا حسن محض
اشاره از لب چاله ای در ماه باز کند
محدود به اناری
که به خون عشیره ملزم بود
و رغبت اش آشکارا تا سطح آب های انضمامی تحلیل رفته بود
پلک های نامکتوب
شاید نهایت ِ او می شد
و در طرح تغافل چشمان اش
وقت زیادی تا زمان دشنه و دریا مانده بود

آرامش اگرچه به مزاج خاک های خالی از سکنه خوش تر می آمد
درست وقتی به کناره ی عافیت رسیدیم
آب های تیره
بی شرافت ام خواندند
خضر
خجسته پی خجسته پی بازگشت
ماه
از حدود نقشه ی در بدر اش تنگ تر شد
پلک نزدم
حتا شده تا شوم پلک نزدم
نمی خواندند هم
باز سحر نزده
در یک جمله گم می شدم

23 شهریور 1389

Putrefaction

2010-09-12T23:06:00.001+04:30

بر پله های میان‌سالی تف می اندازم
ضرورت صدای ام
پشت سرفه های پوسیده سقط می شود

با لاادری گری زخمی چرک‌مرد بالا می روم
و سایه های سال‌خورده یک‌قلم
طرح تناسخ طیفی از تحدب را
از تن ام رونویسی می کنند

گرچه تعالی نرده ها را قرن هاست بوسیده ام
این آبله که در نفس من پا گرفته و صیقل خورده
در پاگرد گلوی ام
اظهار می کند که پر جبرئیل
حساسیت مخاطی اش را تحریک کرده است

خروش سرفه هام را ببخش
دیگر سیگار هم در خفت ادراک سینه ام نمی‌گنجد

21 شهریور 1389

رفع هوس زندگی ام باد فنا کرد

2010-09-11T12:06:00.001+04:30

مقدر بود سی و دو استخوان را فوت کند
جای شمع هایی که بر مزار اعتبار بیش تری داشتند
زنی که قبل از مثله کردن کیک
چاقو را به من نداد
تا بر پشت خودم امتحان کنم

نذر کرده بودم
غریبه ی گورستانی شوم
که بر گلوی مردگان پا گذاشته بود

20 شهریور 1389

بر اوج جناب ات نرسد هیچ کمندی

2010-09-10T10:35:00.001+04:30

به سحر

برای بیست و پنج سال ‌لاقبیلگی

سه شنبه
خلاف آمد کسالت شهریوری بود که جنون تو را زایید
مادیانی بی سر
که از چهار نعل
زخمی کرده جهت های جاده را
با چشم هایی
که جز شب های حاکم بر رنگ خودشان
معادل نداشت
و موهایی
با طرح گریزهای بی سر و پا
که از ماقبل تاریخ
کشیده بود
و دلیلی محتمل
برای اصرار دستان بی قناعت مرد

این سوی قبیله
اسب ها سهم خودشان را زود می میرند
حتا اگر شبی
تصادفن از آب گذشته باشند

19 شهریور 1389

به خون رفته پروازی دگر دارم

2010-09-10T08:24:00.002+04:30

از رگ های هرجایی خوش‌بخت تر ام
مضمون مبهم مرگ های مشکوک را
سایه ام
بر دیوارهای رو به قتال
سنگین کرده است
وصل ام کن
زانو می زنم
ندید وصل ام کن
به پیراهن ات
تن ام را شلوغ کرده موی‌رگ های تنیده ام
خون بپاش
بریز
ضمیمه ام کن به پیراهن ات
اعتماد به دست ام را بکش
خون بریز
بپاش
زانو می زنم
جیغ نمی زند جنون ام
سرخ می خواهد این ابتلا به بنفش کذاب
از رگ های هرجایی
خونی تر ام
سنجاق ام کن
زانو می زنم
سنجاق ام کن به پیراهن ات
طرف دیده ی خون‌بار من نخواهی شد

19 شهریور 1389

که خون ها می خورد تا صبح می گردد سپید این جا

2010-09-09T15:42:00.000+04:30

سیزده گلیم
از لای پاهای من پیدا ست
بدون طرح
مچاله
مندرس
با ده تای مشکوک دیگر
که به نقل بخت من
از سیاهی موهای تو بافته اند

صبح
از شق قدم های تو اظهار می شود
وگرنه
سواد نامه های من
آن قدری هست که از عبارت نیفتند

18 شهریور 1389

دیده ی ما یک قدم پیش است از مژگان ما

2010-09-09T10:16:00.001+04:30

مقصود
انتظار
کام
تحیر
اشک
اشک
اشک
اشک
دنیا شعله پوش ناله ی عریان کسی نمی شود
در جولان اشک من
آن که آغوش گشود
تنگ‌نای فرصت تو بود
دیدی چه زود صبح شدی سحر؟

17 شهریور 1389

ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست

2010-09-05T23:15:00.001+04:30

به خطوط تقدیر سپرده اند
چه طور لا به لای دست من تا بخورند
تا طالعی بر پیشانی ام مترتب نشود

به چاله ای بدل شده ام
در قحطی این آسمان
سیاهی ام را چند بفروشم به کسوف ایام خوب است؟

برای تو که فانوس به فانوس دور می شوی
ستاره های پاشیده بر اندام شب
لکه های هرجایی ماهی ست
که در گلوی جنون من
گیر کرده است

14 شهریور 1389

از گزاف این نفس نمی آید

2010-09-04T23:48:00.001+04:30

ای کاش این قافیه هم‌سر ام نبود
که باختم
باختم
حتا زنی که معادل مفهومی سکوت بود
روی وزن گریه ام شک کرد

برنگرد
حتا از کوچه کوچه حاشیه های سپید
اشک
دجله دجله
غزل را شست

13 شهریور 1389

تا نوبت طلوع بدان دل‌ستان دهد

2010-09-04T00:48:00.001+04:30

اعتماد به نفسی که در غیاب غیر شخصی گونه های تو
به شکل گونه ی تازه ای از ارغوان
غروب را تصدیق کرده
به هویت اولیه ام تجاوز می کند

طرح جدید سحر به من نمی آید
از انتهای شب
گم می شوم

12 شهریور 1389

از اتراق های بی عبور بی‌زار ام

2010-09-02T08:47:00.001+04:30

احساس می کنم یک بار استجابت تو را دعا نکرده ام
با این که یک سلول برای کشت کافی ست
محیط سوراخ های التجاء
از احتمال تکثیر التفات مصروف ات نامساعد تر است

زیر حس ریاضت میل من
مغلطه ای ست
که شکاف تناسل را ترجیح می دهد

10 شهریور 1389

که کس مباد چو من در پی خیال محال

2010-09-01T07:07:00.001+04:30

فرض کن خواب‌های مجازی ام را به تخت بکشم
و باقی مانده‌ی شب را گردن نگیرم
انصافن
سحرگهان ِ چشم ام
درشت تر از جور طالع تو نخواهد گریست؟

9 شهریور 1389

سنگ آلترناتیو ندارد

2010-08-30T20:26:00.001+04:30

به اخلاق شعله ور ات
دخیل بسته بودم
جهت های رو به وصال نقشه ام سوخت!

8 شهریور 1389

دل ام بند تار مویی ست که روی گردن ات پیچید

2010-08-30T19:24:00.000+04:30

حنجره ی روز را
با طناب بافته اند
دار ام بزن
تمام سَمت روشن من از گلوی تو مردن است

7 شهریور 1389

به شوق نرگس مست بلند بالایی؟

2010-08-29T00:16:00.001+04:30

(1)
با آن که عاشقانه های مجاز
از روی دست‌نویس "یار" تکثیر گرفته اند
علامت مشخه ی شعر
سرگشته بودن لغتی ست که بوی کاغذ نمی دهد

(2)
در آفرینش یقه ی این پیراهن
خللی ست
که باد تکان اش نمی دهد
بعید است محض ابروی "یار" چاک شود

6 شهریور 1389

نای تنگ تابستان

2010-08-28T00:21:00.001+04:30

به شهريور كه مي رسد
تمام تاك ها در گروي شعرهاي كهنه اند
و از تعبيرهاي اجتناب ناپذير
تنها دود سيگار است
كه به آسمان كمي نزديك تر شده
صبر مي كند
پاييز
پاسخي درخور است
به تعارف هاي مبتذل
اگر رنگ ها كفايت كنند

5 شهریور 1389

نازک تر از رسن

2010-08-25T23:26:00.003+04:30

حدس می زنم کار شعر تمام است
خواهش متن
از آخرین سطر تن ات تجاوز می کند:
تنهایی
لغت ندارد
تا به کسی قرض دهد

3 شهریور 1389

بادبادک

2010-08-24T23:31:00.001+04:30

آسمان که خلوت شد
از مسیر بی بند خاطره ها برو
این وصل
به پای تو
طوری نمی چسبد که نتوانی فرار کنی

من این جا می مانم
تا مداد ام را بردارم
بغض های ام را هاشور بزنم
و گوشه ی تمام عاشقانه های جهان
یک شست خوش قامت بکارم

2 شهریور 1389

مي ترسم از گندم‌زار

2010-08-24T10:30:00.002+04:30

از رنگ های تو
تنها کرک های طلایی شانه ات در خاطر ام مانده
و شیبی
که به گردن ات می رسید
متمایل به ماه می شد
از شكفتن انار در لحن ات که بگذریم
بی هیچ قصد شاعرانه ای
چیزی در اعتبار گونه های تو بود
که مثل ارغوان
معادل نداشت

این تیرگی
که به روزگار من دویده
ربطی به ستاره های سوخته ام ندارد
از وقتی قلب ات به شکل مشت بسته ای باز شد
تمام رنگ ها
مادون قرمز اند!

1 شهریور 1389

خلاصه ی جنون از من خواه

2010-08-23T11:16:00.001+04:30

(1)
قلب ام به شکل پنج معکوسی گرفته
سرم به دیوار تقدیری می کوبد
که نقش برجسته اش
تو بودی

(2)
دهانه می گیرد سکوت
خون می شود رنگ غالب گلو
غرامت این قرمز
رگ رمنده ای ست که حرف نمی زند

31 مرداد 1389

حناق

2010-08-19T00:28:00.001+04:30

پشت می کند
به لغت های جا افتاده
که به هر وصالی پشت کرده اند
اشتباه پشت اشتباه :
رونویسی من
از "خلاصه" ی تو بود
حق با نورون های ال است
که هیچ بهانه ای را انتقال نمی دهند
می خواهم
عصب های حنجره ام را وازکتومی کنم
تا هیچ "میلـ"ـی نتواند
تصادفن از میان‌شان بگذرد!

28 مرداد 1389

فاجعه نیست

2010-08-18T15:00:00.001+04:30

از سطر های لای پلک ات جا مانده ام

چیزی شبیه ویرگول
پایین‌دست چانه ات را
به من ربط می دهد

27 مرداد 1389

قافیه نباخته است

2010-08-17T13:02:00.002+04:30

سپید می آید
می رود
و چشم غزل‌خوان تو ترغیب نمی شود

دست‌بردار نیستم
دست متن را گرفته ام
از نگاه بی اعتنای تو بالا می روم

26 مرداد 1389

وام داده ام به انتظار

2010-08-17T12:57:00.001+04:30

همیشه دستی
وقتی چشمان مرا غافل‌گیر می کند
که ریشه های اشک
کورمال خطوط ترک‌خورده ی انتظار اند
.
.
.
دستان ات از اشک لو می رود
چشم های ام را ببند!

26 مرداد 1389

این وعده ها بر آب جاری اند

2010-08-16T09:43:00.001+04:30

همیشه تن نمی دهد شعر
به تن نامعلوم وعده ای که نمی دهی
و جای بوسه ام بر آینده ی پیشانی ات
همیشه پیر است

اکنون
ماجرای تو از دور وصال پیش افتاده
تن تو
از لفافه ی استعاره بیرون نمی آید
و بضاعت متن
در تصرف اندام ات
عقیم می ماند.

25 مرداد 1389

تنی که دم نزدم

2010-08-16T09:35:00.001+04:30

من بلند پرواز نیستم
به خواب های قد کشیده ام نگاه نکنید
اگرچه به دامن بلند بالایان بسیاری آویخته ام
اما هربار که از ساعدی می لغزم
یا از ساق سیمینی بالا می خزم
این ساعت از مد افتاده
به اعتبار روز تازه
اندازه های اولیه ی گلیم ام را
به بدترین نحوی یاد آوری کرده است.

شعرهای شبانه ام را بررسی کنید
جز یکی دو نام کشیده
و استعاره ای نو رس از زلفی دراز
اگر بال بلندی در آن یافتید
تغییر شغل می دهم
و پرواز می کنم!

24 مرداد 1389

همه شیوه های مستی

2010-08-16T09:34:00.002+04:30

علائم اول
شبیه مصادف های بعدی شد

مسلمن چشم نرگس بیمار نبود
اما بر استعاره ی لاعلاجی دلالت می کرد

حالا نرگس های دست فروش هم می دانند
که چشم تمام زنانی که دوست می دارم
بیمار است!

23 مرداد 1389

لالایی اندام ات شوم

2010-08-16T09:33:00.001+04:30

آخرین دل را
به غمی داده بودم
که رگ خواب مرا از پشت بست

غم تو از نوع چندم فراق است
از رنگ کدام خورشید پا به غروب
که لخته لخته‌ خون ام را
هورت می کشد قلبی
که به رگ های بسته عادت نمی کند؟!

22 مرداد 1389

بعدی اضافه بر محال

2010-08-16T09:32:00.001+04:30

به چه کار می آید شعر
وقتی
این همه نازکی
از تن تو بیرون نمی زند
تا به طبع کلمات وصل شود

چشم های غیر مسلح شاهد اند
که از موی‌رگ ماه عبور کرده ای
پس چرا از دروازه ی خواب من رد نمی شوی؟

21 مرداد 1389

بیرون تر از قافله

2010-08-16T09:28:00.002+04:30

در عذاب غباری که نمی نشیند
در خواب لیلی قدم می زند
سبک
سبک تر
حتا از ناز بی شباهتی
که بویی از وزن غم نبرده است

از این منزل که بگذرد
استخوان هاش به صبح می رسند

20 مرداد 1389

اگر فروگسلانی‌م در که آویزم

2010-08-16T09:12:00.000+04:30

گره خورده ام!
حلقه های باز شده ی زلف ات
چیزی از اقامت من نمی کاهد

ای سکونت بی دلیل
تو همان مقصد ناتمام بودی
که بر عدم کفایت قدم های من
پافشاری می کردی

19 مرداد 1389

مرگ

2010-08-16T09:10:00.000+04:30

دیر کرده است
به تأخیر ناموجه اش قسم
می تواند از هم جدا مان کند!

18 مرداد 1389

از مجموع جامه ها تنی کم دارم

2010-08-09T11:28:00.002+04:30

حالا که می خواهی به خانه ی اول برگردی
زبری کلمات مرا با خودت نبر
هستند هنوز
مردانی که تمام الفبا شان را
به موهای تو ببخشند

17 مرداد 1389

به پیمانه ی کسی شراب می شوم

2010-08-09T11:28:00.001+04:30

خواب های ام را
به بستر ناشناسی می برم
که نقش تو را بر آن
به آب بسته اند

کاش می گذاشتی تعادل حیات
بر تواضع گیسوان ات حفظ شود
پیش از آن که اشتیاق من
حلقه های اصلی زلف تو را دور بزند
تا به اشراق مویی دخیل ببندد
که موی تو نیست

16 مرداد 1389

تو سر به سر نوشی

2010-08-07T09:07:00.001+04:30

شمس را انگار

به قال تو گذاشته اند
تا دیوان در بند مولوی را
علیه تعبیرهای ولنگار من بشوراند

کلام آتش-پای تو
برای گرم کردن دست من کفایت می کند
می خواهم دیوان مولانا را تصحیح کنم
یا دست کم ترغیب شان کنم
سر بند های شعر من بیایند
دنیا را چه دیدی
شاید بعد از خواندن مقدمه
تصمیم گرفتی شمس من شوی!

15 مرداد 1389

اشک

2010-08-05T15:26:00.001+04:30

نه اهل غمازی و پرده دری بوده
نه کوچک‌ترین نقشی در دولت نظر من داشته است

دل‌شوره ی من
درباره ی خود چه فکری می کند
حالا که خلوص اشک ام
مدام کم‌تر می شود؟!

14 مرداد 1389

خیالت به خیالات نماند

2010-08-05T15:23:00.001+04:30

رنج علامت های برهنه
از زوایای روشن روز
تکثر نشانه های پوشیده
در سطرهای مبهم شعر
مشایعت شکسته ی حروف یـ ـا ر
از نام های سه حرفی دل‌بران
امکان مجهول لب خند
بر پلک‌های پهن شده در خواب
الف های فتنه انگیز قامت تو
نون های مصلحت آمیز استخوان های من
...
چه می شد اگر می دانستی
وقتی پای جان لطیف در میان است
بازگشت از در گشوده
سعه ی صدری بیش از دريچه ي بام می طلبد؟!

13 مرداد 1389

کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی کند

2010-08-05T15:22:00.002+04:30

تن ام از شمار رقیب تنوره می کشد
شهر از کثرت ات سیاهی می رود
تو در برابر خلاصه شدن مقاومت می کنی

تب هم اگر بود
قبل از فراگیر شدن
به میزبان قدیم تن می داد!

12 مرداد 1389

سر بکش زین بد نشان

2010-08-02T12:55:00.003+04:30

جای پا پیدا نمی کنی :
دل ام را
مثل حافظه ام
از دست داده ام!

11 مرداد 1389

چه دانم های بسیار است

2010-08-01T08:31:00.001+04:30

قلب تو را
از نقیض کشتی نوح تراشیده اند
از هر جفتی
یکی را می برد
یکی را به باد می دهد!

10 مرداد 1389

سفر کنید رفیقان که من دریدایم

2010-07-31T08:58:00.000+04:30

وقتی مقصد
غیر قابل حصول است
یار سفر کرده
- بدون دخالت صبا - بر می گردد!

9 مرداد 1389

نخی برای نا قافله ی بی ساربان

2010-07-31T08:56:00.000+04:30

برنامه ی سفر تمدید می شود
آه بسیاری
بند اول شعر را می پوشاند

اگرچه دوام عافیت
با انتظار جور در نمی آید
وقتی فکر می کنم باید خودروی ملی را در متن
جای‌گزین قطار
و ایست‌گاه و مسافران متوقع اش را یک‌سره جواب کنم
افکار التقاطی
سبک ادبی ام را سر ذوق می آورد
بند دوم را به آب می دهم!

8 مرداد 1389