تا این دل ِ آواره از خویش سفر کرده

به حافظه ی پنجره های ِ کهنه-کار هم نمی رسید
سالی که از روزهای ِ من کم شد.

من گوش ام از انقراض ِ عقربه ها پر است
هیچ تحشیه ای کفاف ِ نسخه ی در تبعید ِ آرزوهای ام را نمی دهد
این اصالت ِ تبعید است، می دانم
خطر ِ خاطراتی که جدی گرفته نمی شوند
و آن قدر مرورشان می کنی
که من بیست ساله می شوم.

موعد
چیزی از تکرار-گذشته است
که همیشه روی ِ دست ِ تاریخ می ماند.

حالا که معنای ِ کلی ِ ثانیه ها را مصادره کرده ام
موقتی تر از آن ام که با زمان ِ دستوری یکی به دو کنم!

29 آبان 1388

صبح ام به بوی ِ وصل ِ تو جان باز داد باد

درست وقتی دیرینه ی درگاه ِ تو می شدم
زنی - با خواب های ِ اشرافی -
رگ های ِ مرا شکافت.



ناشی تر از شش های ام که نیستم :
ایستاده ام - گول - میان ِ موجودات ِ هوازی
بدون ِ تو نفس می کشم!

28 آبان 1388

زآن که با معشوق پنهان خوش تر است

کلمه ها را بر می دارم
روی اعصاب ات یک بیت ِ صاف می کشم.

می توانی
مثل لغتی باش
که زیر سایه های ِ طولانی بزرگ شد
و شعری روشن برای ِ سرانگشتان ِ تو ساخت.

حرفی که قتل ِ عصب های ِ تو را برملا کرد
هویتی ست
که به لعنت ِ هیچ کس نمی میرد!

27 آبان 1388

لیکن این هست که این نسخه سقیم افتاده ست

تو نیمه ی گم شده ی خودت هستی :
لنگه ای
که کم دارم
بر پاشنه ی خودم می چرخم
و مُصرانه-تنها-یک لا قبا-بی جفت ِ عالم ام.

هرچند بی فایده
حالا که از سیاه-ترین جفت ِ دنیا افتاده ام
می گویند
قطعه ای از تو را یافته اند
که بر دستان ِ من لو رفته بود.

26 آبان 1388

بگو غرامت ِ آن یک نظر چه می خواهی

تأویل ِ چند بارقه ی معمولی
و چشمانی پراغراق
علاوه بر من
که استحاله به سنگ شده ام

پروای ِ تماشای ِ نگاه تان
لعنتی ست
که تا آستانه ی ِ کلمات، بالا آمده است.

22 آبان 1388

به من ریاضتی قرض بدهید

من عزم ِ باد و آمیزش ِ کویر ام
آزموده ی صخره های ِ روان ِ بیابان ِ تو
به تنگ بیایم
سرزمین ِ دندان های ام را هم به بند می کشم.

از دامنی که در عوالم ِ رندی چاک کرده بودی خوش-نام تر نیستم
اما زورم به گریبان ِ خودم که می رسد!
کیفیت ِ چشم ِ تو نباشد
سرنوشت ام را به طرح ِ نرگس های ِ دست-فروش هم می توانم حلقه کنم.


عتاب کشیده ام اما
گره های ِ پیشانی ات می دانند!

21 آبان 1388

از نفسی که نمی افتد

قحطی ِ جود ِ شما تمامی ندارد
آب-روی ِ مرا پس بدهید
خرج ِ جرعه های ِ گلوگیر ِ باده ی اجدادی ام کنم
چه کرده ام مگر
که سایه ام را تیرباران می کنید؟
من که رگ ِ خواب ام را روی ِ دست ِ شما نصب کرده بودم
قبر ِ آن را دیگر خودتان بکنید
من نفس های ام را برای ِ رقصیدن بر گور ِ حافظه ام لازم دارم!

29 مهر 1388

تازه این ابتدای واژه است

مرتکب ِ سقوط از چشمان تو ام
رگ های ِ خونی ام را به سیخ کشیده ام
معطوف به جنازه شده ام
تا خود-آزاری ام را جبران کنم!

قرائن ِ مجعول ِ تو را رقم می زنم
بوی ِ شیر می داد دهان ات
به کناره های ِ اقرار نمی رسند
هوای ِ تو هرس نمی شود

گواهی ِ همه ی دقیقه ها را هم ضمیمه کنی
قتل ِ این پلک های ِ خسته را
زنجیر ِ تو فاش نمی کند
هیچ کس نمی داند
جنایت ِ بالینی ِ تو یک حوض ِ آبی بود!

28 مهر 1388

دل ام هوایی ِ آن راوی ست که میلاد ِ تو را می نوشت

پیشانی ِ من
از اول اشتباه طرح شده بود
وگرنه دیوار ِ تقدیر
به شانه های ِ من هم نمی رسید.

هرچه ساعت خواب ام را تغییر دادم
اعتماد ِ گشاد ِ واژه ها به عزم ِ بلند ِ پاشنه های ِ تو گیر نکرد
و مردمک های ِ فلزی ات
رخنه ای به راه های ِ متنافری شد
که حاشیه های ِ عبور ِ تو تسخیر اش کرده بود.

دیگر به ندرت بیدار می مانم :)

من که به پله های ِ اضطراری پناهنده شدم
می ترسم اما
درد ِ مشترک
به قدر ِ خاطره ی مشترک قابل اعتماد نباشد!

26 مهر 1388

پاییز

پاییز
اتفاقی درونی ست
و این سرمای ِ تجربی
هوای ِ هیچ کسی را اثبات نمی کند.

روی تابلویی که سرنوشت ِ تو امضا کرد
نقش ِ انگشت ِ من
تاکیدی به دل-واپسی های ِ گره-کور بود.

این جا همیشه فصلی برای ِ سال سینه چاک می کند
و این هوای ِ بدلی
احمقانه ترین جنس ِ شباهت است
که سرما را - رشته رشته -
به اعصاب ِ پاییز تعلیم می دهد.

23 مهر 1388

می خواستم مرگ ِ تو را اعلام کنم

موی-رگ های ام نازک تر نمی شدند
وقتی از دیوار ِ حاشا پریدی
با آن جفت های ِ ظفرمند ِ انکار
که گرچه برای پوست ِ من مُسری نبود
اختلاف ِ دمای ِ شدیدی را در حافظه ام ثبت کرد
که بخشی از خداحافظی ات را
زیر ِ آن منجمد کرده بودم.



می گفتند دزدیدن ِ خواب ها را از بر است آن زن
حیف که پلک های ِ بی قرار
پنجره های ِ آخر ِ خواب ِ من بود !

22 مهر 1388